...Ich wydany w 2008 r. album "W pustyni i w puszczy" był jednym z najciekawszych w ostatnich latach debiutów na rodzimym jazzowym poletku. Teraz poznański Yazzbot Mazut powraca z drugą płytę w składzie zmienionym i zmniejszonym. O ile wymiana basklarnecisty na saksofonistkę altową - kobieta na froncie to prawdziwa rzadkość - zaowocowała jedynie zmianą brzmieniową (Lena Romul także ma wyraźny pociąg do freejazzowych wycieczek i w tym jest właśnie najlepsza), to okrojenie grupy o klawiszowca mocno przedefiniowało styl grupy. "Mazut Mazut" nie jest, jak poprzedniczka, płytą elektrojazzową, zniknęły częste odniesienia do gigantów fusion i ucieczki w trans. Duża dawka kwaśnej surowizny ("gryząca" gitara, mięsisty, klangowany bas) ucieszy miłośników łączenia jazzu z funkiem. Muzycy grają pewniej i odważniej, nie boją się kombinować, a ryzyko wychodzi im przeważnie na dobre. Yazzboci nie stracili umiejętności pisania zgrabnych, chwilami wręcz soundtrackowych kompozycji. Warto mieć ich na oku, warto mieć ich w uchu...

Jędrzej Słodkowski (Co Jest Grane - Gazeta Wyborcza)

Post jazz albo muzyka wielokrotnie improwizowana tak nazywa swš twórczoœć poznański zespół Yazzbot Mazut. I jest w tych okreœleniach wiele prawdy, bo z tradycjš niewiele ma ona wspólnego. Zespół zmienił właœnie skład odszedł klarnecista Piotr Mełech i klawiszowiec Dariusz Dobroszczyk, a ich miejsce zajęła młodziutka saksofonistka Lena Romul. Słuchajšc jej od ważnej gry, trudno uwierzyć, że to ta sama osoba, która rok temu wygrała konkurs dla debiutantów "Jazz Juniors", a dziœ zasila nie tylko szalony Yazzbot Mazut, ale też formacje Wojtka Pilichowskiego czy Presidents of Soul. Romul to osobowoœć, ma wiele do powiedzenia i wie, jak to zrobić. Ma też w sobie jakšœ niesłychanš witalnš siłę, dzięki czemu potrafi zaskoczyć improwizacyjnš wenš i œwieżoœciš. A właœnie to w muzyce Yazzbotów jest najważniejsze. Nasycone ostrš harmoniš tematy przeœcigajš się tu z freejazzowym odlotem i gitarowymi przesterami ?"Lama, owca", "Chicago", "Turkuć podjadek". Jest też odrobina subtelniejszych fraz ("Haiti", "Siódemka Romana P."), nastroju tajemniczoœci ("Turniej czterech skoczni") i lżejszego klimatu funky ("Do you do you St-Tropez"). Ale nawet z nich przebija w pewnym momencie niepohamowana żšdza ostrej jatki. I dobrze, bo w tej pokrętnej, bezkompromisowej i kolorowej stylistyce członkowie Yazzbot Mazut czujš się chyba najlepiej. Ale żeby wszystko nie było do końca tak serio, artyœci przybrali pseudonimy owadów, umieszczajšc jednoczeœnie na okładce płyty wizerunek turkucia podjadka. I tak Andrzej Szawara, gitarzysta obsługujšcy także elektronikę, nazywa się "Podjadek Szawara", Lena Romul to "Podjadek Romul", perkusista Piotr Kowalski "Podjadek Kowalski", a basista Szczepan Kopyt (grajšcy dodatkowo na instrumentach perkusyjnych i syntezatorach) "Podjadek Kopyt". Debiutujšc przed dwoma laty, Yazzbot Mazut miał za zadanie wypełnić lukę, jaka powstała po odejœciu w niepamięć awangardowej sceny yassowej z Bydgoszczy i Trójmiasta. I choć nie osišgnšł jeszcze tego poziomu komercyjnego sukcesu jak uderzajšcy w podobne klimaty Pink Freud, jest na dobrej drodze.

Tomasz Handzlik (Gazeta Wyborcza - Duży Format NR 48/9079 XII 2010; ocena: * * * *)

...Poznański zespół młodego pokolenia muzyków grających jazz. Od ich dobrze przyjętego przez krytykę debiutu, płyty "W Pustyni i w puszczy" (2008 r.) zawzięcie próbują wywalczyć kawałek sceny jazzowej w Polsce. Teraz mają okazję potwierdzić sukces pierwszej płyty ponieważ w maju ukazuje się nowy album zespołu (tym razem nagrany w czteroosobowym składzie), o prostym tytule "Mazut Mazut". Grupę opuścili Piotr Mełech (klarnet) i Dariusz Dobroszczyk (klawisze). Miejsce panów zajęła charyzmatyczna Lena Romul (saksofon altowy), znana ze współpracy z bandem Wojtka Pilichowskiego, Presidents of Soul, Niklasem Mullerem, jak i z jej imienego Quintetu. Nowy materiał brzmi świeżo i dojrzalej, zespół zrobił krok do przodu potwierdzając jednocześnie, że sukces, jaki odniósł debiutancki krążek to nie przypadek. Już po pierwszym utworze widoczne są zmiany, jakie zaszły w brzmieniu grupy, na dzień dobry witają nas ostre partie gitary i altu oparte na solidnej pracy sekcji rytmicznej. Bardziej zdecydowanie i pewnie Yazzboci ujawniają pazur swojej muzyki. Solidne kompozycje z miejscem na odrobinę brawury, przechodzą płynie do improwizacji. Słuchając płyty z utworu na utwór ujawniają się nam wszelakie możliwe kombinacje duetów, triów i partii solowych, co tylko wzbogaca materiał. A takie utwory jak hipnotyczna "Lama Owca" czy mocna "Siódemka Romana P." to zdecydowane perełki. Lecz jest to płyta organiczna, ukazująca swe atuty przy słuchaniu jej od początku do końca, wprowadzając słuchacza w trans. Zespół potwierdził, że powinien walczyć łokciami i zębami o kawałek miejsca na scenie jazzowej w Polsce. Chodź to nie będzie łatwe w naszym kraju, gdzie ludzie boją się eksperymentować z jazzem. Ale proszę się nie bać, pomimo że Yazzboci brzmią jak potwór (może dlatego na okładce jest wielki robal?!) potworem nie jest i warto się zapoznać ich twórczością...

Doskocz Paweł

...Nawiązanie do klasyki muzyki fusion plus odrobina transu sprawiają, że muzyka formacji porywa szaloną wręcz ekspresją. Zespół ma aspiracje do wypełnienia pustki, jaka powstała wraz z naturalną śmiercią awangardowej sceny yassowej. Jego oryginalna wizja muzyki wskazuje, że ma ku temu najlepsze predyspozycje.

Tomasz Handzlik (Gazeta Wyborcza)

Kilka miesięcy czekałem na to, aby polska elektrojazzowa płyta wbiła mnie w fotel i wprawiła w tak błogi nastrój. Powoli traciłem nadzieję aż tu nagle. "W pustyni i w puszczy" to dźwięki wybornie balansujące między wczesnym fusion, jazzrockiem a niedefiniowanym eksperymentem dźwiękowym w konwencji free. Trochę tu wczesnego Milesa Davisa, jest coś z psychodelicznego jazz rocka, czasami nasze skojarzenia zmierzając w stronę poczochranego Chicka Corei i jego Return To Forever, dzieje się tak za sprawą elektrycznego fortepianu i ostrej gitary. (...) Zespoły - najprościej mówiąc - powstają jako połączenie sił kilku indywidualności, czasami jako układ silny lider i towarzyszący u wyrobnicy, bądź tez jako układ towarzysko-spontaniczny, w którym entuzjazm grania dominuje nad wyrachowaniem i przekombinowanie. Tutaj wygrywa ten trzeci wariant ku chwale radości i energii muzykowania, stąd nie wyróżniam kogokolwiek, bo wszyscy w kwintecie wypadli na szóstkę. A efekt jest taki, że "Mao Tse-Tse" czy jego finalne echo - "Grube Ścieżki" to rzeczy, które należy puszczać zdołowanym frustratom bądź zaordynować jako lekarstwo na depresję...

Piotr Iwicki (Gazeta Wyborcza)

...Grupa Yazzbot Mazut postanowiła zrealizować swoje najskrytsze marzenia z dzieciństwa. Dzięki staraniom, ciężkiej pracy oraz nieustannemu szlifowaniu warsztatu, w końcu zdecydowali się zaprezentować finalną wersję swojej debiutanckiej płyty. (...) Kwintet wychodzi daleko poza formę audio. Zespół wytyczył starannie przygotowane i dobrze oznakowane muzyczne ścieżki, którymi można podążać przez historię jazzu, fusion i muzyki etnicznej (...) Każdy utwór przenosi nas w inną przestrzeń, rozpoczyna nowy rozdział i tworzy szerokie pole do interpretacji. Yazzbot Mazut to nie tylko obiecujący spadkobiercy sceny yassowej. Ich płyta "W pustyni i w puszczy" to solidny przewodnik, który może posłużyć za inspirację do dalszych eksploracji mniej znanych obszarów.

Piotr Wojdat (Screenagers.pl)